|
1
Procurad’ ‘e moderare,
Barones, sa tirannia,
Chi si no, pro vida mia,
Torrades a pe’ in terra!
Declarada e’ già sa gherra
Contra de sa prepotenzia,
E cominza’ sa passienzia
In su pobulu a mancare.
|
2
Mirade ch’est azzendende
Contra de ‘ois su fogu;
Mirade chi no e’ giogu
Chi sa cosa andat ‘e veras;
Mirade chi sas aeras
Minettana temporale;
Zente consizzada male,
Iscultade sa ‘oghe mia.
|
3
No apprettedas s’isprone
A su poveru runzinu,
Si no in mesu caminu
S’arrempellat appuradu;
Minzi ch’es lanzu e cansadu
E no nde pode’ piusu;
Finalmente a fundu in susu
S’imbastu nd’hat a bettare.
|
|
4
Su pobulu chi in profundu
Letargu fi’ sepultadu,
Finalmente despertadu.
S’abbizza’ ch’est in cadena,
Ch’ista’ suffrende sa pena
De s’indolenzia antiga:
Feudu, legge inimiga
A bona filosofia.
|
5
Che ch’esseret una inza,
Una tanca, unu cunzadu,
Sas biddas hana donadu
De regalu o a bendissione;
Comente unu cumone
De bestias berveghinas
Sos homines e femìnas
Han bendidu cun sa cria.
|
6
Pro pagas mizas de liras,
E tale olta pro niente,
Isclavas eternamente
Tantas pobulassiones,
E migliares de persones
Servint a unu tiranu.
Poveru generu humanu,
Povera sarda zenìa!
|